(ίσως αυτή είναι) η μυθολογία του υπέρ-ανθρώπου /a work in progress

This thesis project is born out of a very personal approach to bodily reimaginations and unanswered needs. This is a gradual documentation of my thinking, studying and creating process. The precise outcome is yet to be known – what interests me the most is the route towards it and the successive elements and findings that will lead me there.

pump

οι ”λύσεις” παραπέμπουν σε bondage?

goals

χρήση για κάθε συμβατικό ένδυμα

σταθερότητα

προσαρμοστικότητα

καλαισθησία

προστασία του αντικειμένου

ευχρηστία

THE ARCHITECTURE OF SOFT MACHINES // Michael Wihart // NOTES

machines won’t help us to design, instead, we will live in them // ή αυτές θα ζουν μέσα μας, ή θα ζούμε μαζί (proto-cyborg) / Negroponte: humanism through machines

physical renaissance

the alliance of the machine with softness → collaboration with nature // μελέτη του οργανικού για την κατασκευή του τεχνητού στη μορφή προέκτασης

soft machine (bio-inspired tools, enabling speculation about the centrality of the human condition)

  1. informed by an anthropometric mandate but not anthropomorphic
  2. the human body under constant siege from a vast hungry host of parasites 〈παράσιτο: οργανισμός που ζει και αναπτύσσεται εις βάρος ενός άλλου / ο σύγχρονος άνθρωπος έχει συνδεθεί τόσο πνευματικά όσο και σωματικά με αυτά τα ‘παράσιτα’ που θα μετονομαστούν από εδώ και στο εξής ως ΝΕΑ ΜΕΛΗ

in order to be able to invade, extend, repair the body, technology must become like it // με σκοπό να το αναδείξει, όχι να το ξεπεράσει

a shift from mimesis to kinesis (Chris Slater) ≠ drawing & model are an abstracted or scaled expression of the idea

αμφισβητώ τον (ψηφιακό) σχεδιασμό ως μόνο τρόπο δημιουργίας // παράλληλη εργασία δημιουργίας και σχεδιασμού

Gerard Raunig, ‘A thousand machines’: ”A machine only becomes relevant to human existence when its connections to human beings are appreciated. Without these connections, a machine might be a solitary and unconnected entity↔ ορίζω την μηχανή ως το σύνολο του οργανισμού και του κατασκευάσματος ↔ ”Is it about a machine? The question is not easy to answer but correctly posed. The question should certainly not be: What is a machine? It’s not a question of essence, but of the event, not about IS, but about AND, about concatenations and connections, compositions and movements that constitute a machine. Therefore it is not a matter of saying ‘the bicycle is..’ a machine, for instance, but rather ‘the bicycle and the person riding it…’

The human body as a design generator //οι μηχανές είναι το αποτύπωμα του σώματος καθώς δημιουργούνται καθ’ομοίωση των χαρακτηριστικών και των ιδιοτήτων του.

inside – outside duality → εσωτερικές ιδιότητες μεταφέρονται στο εξωτερικό και αναπαρίστανται όσο το δυνατόν  πιο πιστά σε σχέση με το πρωτότυπο

methods: reflection, analysis & theorisation (Verbeke, 2013) → RESEARCH BY DESIGN as in a theoretical statement scrutinised by theoretical, practical & experimental methods DESIGN PRAXIOLOGY

soft machines

3. embody design knowledge primarily in their existence as physical machines // προϋπήρχαν με φυσικές προεκτάσεις που πλέον δεν λειτουργούν ικανοποιητικά και έτσι μετατρέπονται για να εξυπηρετήσουν νέες ανάγκες.

4. contribute to the discourse through their material, structural and corporeal requirements & expressions.

FORGETFULNESS or DEMENTIA – the mechanical layout of the machine needs to be unstable, in order to enable non-determinist /non-repeatable movements //πως είναι δυνατόν να σχεδιάσει ο άνθρωπος μια μηχανή με μη-πεπερασμένες κινήσεις και δυνατότητες;

actuator – frame duality //  we need an interdependency of the pair // the digital anticipated its physical realisation // o σχεδιασμός να έχει αυτοσκοπό την μελέτη και να μην αποτελεί απλώς το μέσο για την πραγμάτωση

Οφείλει να είναι επιτακτική η ανάγκη για την συσχέτιση του οργανισμού με τη μηχανή, εφ’όσον το σύνολο αδυνατεί να υπάρξει αποσπασματικά.

They suggest a conception of reality in which living matter is continuous with inert matter, where complexity and simplicity co-exist, where the body permeates beyond the membrance of the skin into the space around it, where each individual element is absorbed into the structure as a whole, where the built environment is an intelligent and conscious extension of the beings that occupy it (Pepperel, 2010)

Sun Yuan and Peng Yu, ‘Can’t Help Myself’, 2016

An industrial robot turns and flexes restlessly in its transparent cage, almost like a creature captured and placed on display. The robot has been programmed to ensure that a thick, deep red liquid stays within a predetermined area. This blood-like fluid continually oozes away, triggering the robot’s sensors and prompting the machine to shovel it back into place. The artists have taught the robot to perform 32 different movements – from ‘scratch an itch’ to ‘ass shake’ – giving it an uncanny, mesmerising human grace.

ΠΕΡΙΔΕΣΗ

  1. αντιστροφή των μέσα-έξω
  2. σταθεροποίηση
  3. εξωστρέφεια
  4. αδιαπερατότητα

ΔΙΑΤΡΗΣΗ

  1. προβολή των μέσα – έξω
  2. επιδιόρθωση
  3. εσωστρέφεια
  4. διαπερατότητα

(ΥΛΙΚΟΤΗΤΑ) για αργότερα //

στη περίπτωση εμφάνισης της εσωτερικότητας, ή προβολής των μέσα-έξω ή στην περίπτωση αντιστροφής τους, το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ του κάθε σώματος είναι μοναδικό, συνεπώς σε αυτή την offset διαδικασία πρέπει να βρεθούν υλικά – όχι απαραίτητα όμοια με το σώμα (ή υλικότητες σημείων του σώματος), όμως συμβατά με τον μοναδικό αυτό άνθρωπο & σώμα // οδηγούμαι σε μια ΣΥΝΘΗΚΗ ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑΣ που ποικίλει ανάλογα με τη μηχανή, το άτομο & τις λειτουργίες τους

Αντίγραφο του δεξιού μου χεριού → Καλούπι : αλγινικό οξύ / AL-MT + νερό, Αντίγραφο : οικολογική ρητίνη A1 LP01 Liquid + A1 LP01 Powder // Καλούπι του στέρνου μου → γυψόγαζα και νερό

 Δεν μπορώ να μιλήσω για κανέναν πέρα από τον εαυτό μου – ακόμα και για αυτόν μετα βίας

ξεκινάω τη σκέψη μου από τον πυρήνα / και φαντάζομαι πως θα ήταν για κάποιον έξω από αυτόν

δεν μπορώ – κυρίως όμως δεν θέλω / με διακατέχουν εγωκεντρικές σκέψεις ♦

το να πιάνω το χέρι μου με το χέρι μου είναι μια εξωπραγματική εμπειρία / σα να το βλέπω για πρώτη φορά

με ενοχλεί που είναι σκληρό, και που δεν έχει τρίχες, και καμιά πληγή από κουνούπια.

εντάξει, αυτό είναι το αντίγραφο, θα συμβιβαστώ / άλλωστε έσπασε και έχει ρωγμές /

αλλά ότι ακουμπήσει πάνω του θα πρέπει να είναι συμβατό με εμένα – κάτι μεταλλικό που θα πιέζει το δέρμα μου

το όριο μου

 Σ Υ Ν Ο Ρ Ο   /   Ο Ρ Ι Ο

Ε  Π  Ι  Δ  Ε  Ρ  Μ  Ι  Δ  Α

Η συνύπαρξη θεραπείας και ένδυσης υπάγονται στην κουλτούρα της επιδιόρθωσης.  * (τι επιδιορθώνω; γιατί; τι είναι ορθό, ποιός το ορίζει και πως;)

Τρόποι σύνδεσης μηχανής-σώματος

απώθηση & παρομοίωση

απώθηση & σταδιακή εξαφάνιση

γέμισμα & αντίθεση

παραλληλισμός & συμπλήρωση

εξουσίας & αντικατοπτρισμός

περίδεση // bondage

Hans Bellmer

αναζήτηση ορθότητας *

Mark Manders

διάτρηση // bondage

Nobuyoshi Araki

Lisa Bufano

Despite my own terror and discomfort in being watched (or, maybe, because of it), I am finding that being in front of viewers as a performer with deformity can produce a magnetic tension that could be developed into strength. I attempt to channel this tension by exaggerating the mode of physical difference (for example, presenting myself on stilts).

My eye has always been drawn to abnormal forms … It’s just that now my tool is my body. I’m still animating a form, but it’s my own form … I’m not an astounding dancer … But being a performer with a deformity, I find that there’s a gut response in audiences, an attraction/repulsion aspect to it that can be compelling. I just hope that there’s a balance between that gut response and the substance of a performance

Μερικά ερωτήματα:

Ποιός είναι ο σκοπός της πρόσθεσης; Είναι η αντικατάσταση ενός εκλειπόντος στοιχείου; Η ανάδειξη του εκλειπόντος αυτού στοιχείου σε υπερθετικό βαθμό; Η αντικατάσταση του εκλειπόντος αυτού στοιχείου με κάτι καλύτερο; (πως ορίζουμε το καλύτερο;) Ή μήπως δεν έχει να κάνει με κάτι εκλειπόν; Μήπως η πρόσθεση ορίζεται ως κάτι έξτρα σε κάτι που είναι ήδη ολοκληρωμένο; Για παράδειγμα, <πρόσθεσις : προς + τίθημι /θέτω, τοποθετώ, βάζω κάτι κάπου,  δίνω κάτι σε κάποιον, θεωρώ ή τοποθετούμαι.> η πρόσθεση σαν λέξη μπορεί να φέρει νοηματοδοτήσεις που συνάδουν πιο πολύ με το πρόθεμα υπέρ – δίνοντας νέα χαρακτηριστικά σε πεπερασμένες συνθήκες. Βλ. υπέρ-άνθρωπος Φυσικά για να δημιουργηθεί η μυθολογία του υπέρ-ανθρώπου, πρέπει να οριστεί τι είναι ο άνθρωπος σαν γένος συνολικά αλλά και αποσπασματικά. Εφ’όσον με ενδιαφέρει πρωτίστως ο εαυτός μου, θα προσπαθήσω να ορίσω αυτόν, και με παρόμοια μεθοδολογία, μεγάλη τριβή με άλλους ανθρώπους με τους οποίους έχω εγκαθιδρύσει μια ικανοποιητική για εμένα γλώσσα επικοινωνίας, θα επιχειρίσω να ορίσω την υπερ-άνθρωπη μορφή τους. Η όλη διαδικασία θεωρώ ότι θα μου αποφέρει ένα αποτέλεσμα σε μορφή καταλόγου παραδειγμάτων που θα είναι το τελικό προϊόν αυτού του project.

προσπαθώντας να ορίσω το δέρμα ως όριο // test με ξυλόκολλα – τρεις στρώσεις στο αριστερό μου χέρι / μόλις στέγνωσε ήταν σαν ένα δεύτερο δέρμα / το αφαίρεσα σαν γάντι και σκίστηκε στις κλειδώσεις / εκεί δηλαδή που κινείται το σώμα

η κίνηση της μηχανής προέρχεται από την κίνηση του φορέα, άρα α) η μορφολογία της πρέπει να συνάδει με τη μορφολογία του σώματος του φορέα (εμφάνιση), (β) η μορφολογία της πρέπει να είναι εντελώς εύπλαστη (ενσωμάτωση), (γ) η μορφολογία της πρέπει να είναι εντελώς άκαμπτη (επιδιόρθωση) και σε όλες τις περιπτώσεις περιλαμβάνεται η διακόσμηση

EX – VOTO

ex voto // gauges // pinax // tama // milagros

μνήμες, όνειρα, επιθυμίες επιβιώνουν μέσα στα αντικείμενα (objets touves par Silvina Der-Meguerditchian, Kalfayan Gallerie)

orthodox → ”the invisible thread that links humanity to the supernatural

catholics → an object that stands as the material representation of the miracle itself

The can be prosthesisor crutches or photographs. Representations of parts of the body, of internal organs, stories of quotidian miracles. A biographical act that involves the body and the self.

folk charms used for healing (!) purposes, protection & luck

Cameron Jamie, Untitled, 2014-2015

The mask has been described as the artist’s ‘primary leitmotif’. A device that allows its wearer to slip the restraints of public social expectations and alter the image of the projected self

(re)DEFINITION of SUPERNATURAL // ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ  —  ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ενός MUTANT

(προσχέδιο)

gender fluid άτομο, βασισμένη στη μυθολογία της εξάρτησης, δηλαδή στην ταύτιση του οργανικού με το ανόργανο, του φυσικού με το αφύσικο, του οργανισμού με τη μηχανή / εξαγωγή της αδυναμίας, της έλλειψης, του λάθους από κάθε άνθρωπο, και ξεδιάντροπη προβολή της.

κάνω πέρα τις εγωκεντρικές σκέψεις + αρχίζω να κατασκευάζω το προφίλ του neo- cyborg

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

1. Εξάρτηση
Κατασκευάζοντας τη μυθολογία της εξάρτησης, δηλαδή της ταύτισης του οργανισμού και του μηχανισμού, του φυσικού και του αφύσικου προκύπτουν αντικείμενα – παράσιτα που αποτελούν προέκταση εαυτού. Λαμβάνοντας υπ’όψιν ότι φέρουν ιδιότητες όπως επιδιόρθωση, εμφάνιση, ενσωμάτωση, διακόσμηση και συμπλήρωση, ποιές θα ήταν τυχόν προσωπικές αδυναμίες, ελλείψεις, φθορές, παθήσεις, ασθένειες ή λάθη (σωματικά ή μη) που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη δημιουργία μιας μηχανής για το νέο Mutant Body?

2. Συμβατότητα
Ποιό υλικό είναι το πιο ‘συμβατό’ με το σώμα σου; (με βάση οποιοδήποτε κριτήριο / πχ. βαμβάκι, νερό, γυαλί, σιλικόνη, δέρμα κτλ)

3. Επιδιόρθωση
Ποιά από τις παρακάτω ερωτήσεις πρέπει να απαντηθεί πρώτη;

Τι είναι διαφορετικό;

Τι είναι αποδεκτό;

Τι είναι αποδεκτά διαφορετικό;

4. Δίπολα
Ποιό ή ποιά από τα παρακάτω ζεύγη είναι τα πιο δελεαστικά;

Περίδεση – Διάτρηση                                Φαντασία – Άρνηση  

Θεραπεία – Ένδυση                                   Έλξη – Αποστροφή

Απώθηση – Παρομοίωση                          Οικειότητα – Ντροπή

Εξουσία – Αντιγραφή                                Διαφυγή – Δέλεαρ

Αναθεωρώ την υλικότητα – σε προσωπικό επίπεδο

Επιλέγω αντικείμενα τα οποία δημιουργούν μια οικειότητα κατά την επαφή. Τα συλλέγω είτε από μαγαζιά με εργαλεία είτε από μία συλλογή ‘άχρηστων’ αντικειμένων που διαθέτω στο σπίτι μου.

σπασμένος καθρέπτης, διακοσμητικές διάφανες σφαίρες, χαλκός σε σύρμα, στρώμα yoga βαμμένο μαύρο και καρφιά, βίδες, κόκκινο δέρμα, ζώνη για άρση βαρών, προστατευτική μάσκα για εργασίες, ενώσεις μεταξύ σωληνών διαφορετικής διατομής, ενώσεις ραφιών παπουτσοθήκης

THE MUTANT BODY OF ARCHITECTURE // Georges Teyssot // NOTES

question accepted values

western decorporealized existence profile ↔ a disembodied style of life // At the confluence of organic & mechanical states, the body can undergo a MUTATION, becoming a living (and thus dying) machine/transformation into a foreign, ALIEN organism // here I wonder, what is ALIEN? and more importantly, what is NOT alien, hence, what is an earthly, normal, accepted being / in the process of shaping a profile of that person, of that neo-organism, neo-cyborg mutant body, I go back to the questionnaire so that I can comprehend in depth what are the current (trying to avoid the word new, because they have always been there, we are simply unveiling them now to the world) needs of the people around me. In essence, what do people consider to be their weaknesses, faults, imperfections, and failures of their bodies? Do they (we) accept them as they are, or do we want to change, evolve, alter them in some way in order for them to fit a more personalized way of conducting life?\

the body is first decomposed, then recomposed technologically / negotiations between the subject (person) and object (machine) raises the status of subjectivity // the methodology of constructing the neo-cyborg will be parallel to that thought. identify the fault, abstract it and then replace it with a machine that identifies as  a new limb

The initial thrust is not just fashion, but the simultaneoiusly essential and superficial ‘nature’ of coverings, the latent eroticism of clothing, the secret language of MASK & SKIN – natural or artificial. Is skin not, paradoxically, the most profound thing about us? A border defining within and without, a protective frontier, the envelope of the flesh, the body’s armor – skin separates and isolates. An interface of PAINS & PLEASURES – skin is both armanent and armor / skin is a medium, a means of communication. (διαχωρισμός σε στοιβάδες) βλ. Sinead O’Dwyer

Σχετικά με την επιδιόρθωση: controlling or recreating a ‘beautiful’ appearence, correcting an excess or making up for a deficit / it is deemed imperative to mechanize bodies / clothing is both tool & body: a garment protects like a tool, it modifies the body’s appearence, even its structure & it signifies, helps the body to have an identity (!)

asexual couplings of androids and humans – painful matings between organs and machines

Σχετικά με την υλικότητα: Learning the use of a tool or instrument is accomplished through a process of INCORPORATION / to bring within a body. That enables to acquire new abilities, can settle into fixed habits and become enveloped within the interior of a body – structure – form from which I inhabit the world.

Zuhanden (Martin Heidegger) – ready to hand, ready for use, placed around us, available for manipulation.

”Tools and instruments constitute components of an equipment, structure forming our environment, and they tend to disappear from our attention when used on a daily basis – as long as they don’t misfunction…The organs and appendages of our body, if in good health tend to elude our explicit attention when a precise action is envisaged and undertaken.”

There is thus a direct connection, a parallel between the DISAPPEARENCE OR ABSENCE of the sensorimotor organs and that of the tools we hold when acting on the worls around us.

 

Καταλαβαίνω τώρα γιατί επέλεξα τα παραπάνω αντικείμενα. Αντικείμενα που δεν ήξερα ή δεν θυμόμουν ότι είναι εκεί, δεν εξυπηρετούσαν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή έχουν μόνο έναν και μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν. Αντικείμενα που δεν έχουν λόγο ύπαρξης αν δεν συνδεθούν με κάτι. Έτσι, οι μηχανές που θα κατασκευάσω θα έχουν λόγο ύπαρξης μόνο σε συσχετισμό με το σώμα – το ζήτημα είναι να είναι αμφίδρομα απαραίτητη αυτή η σχέση.

Sinéad O’Dwyer

She examines the body with the thorough eye of a doctor or lover. Her lens falls on individuals otherwise invisible in fashion: the asymmetrical, curvy, or plus size (in other words: normal, fleshy humans).

My garments are telling the story of individual bodies, as opposed to making universal claims. The person has to be a part of the story // to facilitate a dialogue between her and the object I made from her body. The more you talk with one person, the more you understand how complex their body is, and the easier it is to make sure that it does not turn into a stereotype. // I’ve been thinking a lot about how the process relates to ideas about the body, how the relation between the industrial nature of my technique and the fragility of the actual body is analogous to the way we treat our own body, or how society treats our bodies. It is a paradoxical process made up of extreme harshness and fragility at once. // how I perceive my body in different contexts and settings// I see it as a real conceptual precursor to my final collection, an interrogation of the skewed perception we have of our body, and a desire to parade different types of bodies // the performances were also about healing

Wearable Design / Fashion Technology

Maison Martin Margiela, ’18

Η μόδα απωθείται από την ασθένεια

Sofia de Oliveira Barata, the alternative limb project

Rosalind Coward: One thing that fashion is quite categorically not is an expression of individuallity. Fashion is rather a form of seductive and beautiful coercion into believing in the miracle of perfection that awaits those faithful to its decrees.

The limits of the real body have been erased, technology has replaced the boundaries of the flesh to create a composite body, a fantasy valued for its imposibility. The body is wrapped in a narcissistic shell that produces a homogenised vision of culturally fetished seduction.

So, do we create with the individual in mind, or with a vague idea of what mass bodily reimaginations should be? We have two options:

  1. a very personal design strategy, using a specific person as a model, who carries every little personal differentiation
  2. a wider design strategy, where each design can shift and change accoring to each person’s need

The problematic with solution (2) lies within the proccess. We cannot guess the profile of the average person – and even if we can, we shouldn’t. So we result to option (1), that is assembling a collection of individuals with precise needs, and use our designs to answer them. Starting there, we can use a design method under the prism of increase – increment [ΑΥΞΗΣΗ – ΕΠΑΥΞΗΣΗ], whereas the machine will bear a duality in the use, depending on the wearer. The notion of NECESSITY is of great importance, because we are talking about machines that carry 4 qualities: emergence, repairing, integration, decoration. It is deemed highly rare for a person to need all four qualities for the machine – they may need one, or a combination of two or three. Therefore, this is exactly why we have to design for the low percentage of individuals who need them all.

HETERO-DETERMINATION

choosing my other self to face

I fill the voide that lies between who I think I am  and who I could be

or I delete my self

I strip and burn and destroy and hide and laugh

the praxis change but either way the equation remains the same

I am inevitable

Υπενθύμιση

3 υπο-κατηγορίες: (α) περιεχόμενο (β) στήριξη (γ) πρόσθεση. το θέμα της επέκτασης των προσωπικών φυσικών ορίων (όριο=δέρμα) υπόκειται στην κατηγορία της πρόσθεσης, όμως δεν είναι στην πραγματικότητα πρόσθεση, όσο επαναπροσδιορισμός σε μια φανταστική συνθήκη. I am combining two bodylines (silhouettes), that are two states of the same person. Οι μηχανές προστίθενται και εφάπτονται στα κενά που δημιουργούνται, δηλαδή στην απόσταση που ορίζει τα δύο σώματα ως διαφορετικά.

Le dandysme et la mode / Roland Barthes / NOTES

(λεπτομέρεια & διάκριση) Ο δανδής αντιθέτει απλώς και απολύτως το άτομο στον όχλο. (τι εστί όχλος; more on that later)

Η λεπτομέρεια είναι ένας τρόπος, συχνά διακριτικά λοξός να ΘΡΑΥΕΙ το ένδυμα, να το παραμορφώνει, να το αποσπά από κάθε αξία εφ’όσον αυτή είναι μια κοινή αξία. Ίσως θα πρέπει να γίνει επιλογή συγκεκριμένων υπάρχοντων ενδυμάτων, έπειτα fragmentation → reconstruction (Teyssot) βάσει των επιθυμητών φέροντων ιδιοτητών.

Τα αποτελέσματα μιας μορφής πρέπει να γίνουν αντικείμενο στοχασμού / το ένδυμα δεν είναι ένα αντικείμενο χρήσης, αλλά ένα αντικείμενο επεξεργασίας.

ΗΘΙΚΗ + ΤΕΧΝΙΚΗ (στόχος + πράξη)

Η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ του είναι απόλυτη ως ουσία, αλλά μετριασμένη ως ύλη, διότι ποτέ δεν πρέπει να πέσει στην εκκεντρικότητα, που είναι μια μορφή άκρως ευεπίφορη στη μίμηση. Αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα της ελτιστικής προσέγγισης που στοιχειώνει την σχεδιαστική διαδικασία. Δεν υπάρχει ελίτ γιατί η ελίτ εξ’ ορισμού προϋποθέτει μια ομάδα ανθρώπων με ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Στην προκειμένη περίπτωση, ο σχεδιασμός είναι μια εξ’ ολοκλήρου προσωπική και εσωτερική πράξη, που εξελίσσεται μεν στα πλαίσια του δανδισμού, όχι όμως με ναρκισσιστικό πρόθεμα, λόγω της αδυναμίας ταύτισης και άρα της ομαδοποίησης με οποιοδήποτε άλλο καθώς και της άρνησης μιας τέτοιας τακτικής.

Αποποιούμαι κάθε προσωπική επινόηση της μοναδικότητας (ένας δανδής δεν μπορούσε να αγοράσει το ένδυμά του) → custom made

a machine’s imprint on skin